Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008

Ιέρεια

Έλα και αφαίρεσε τη πανούκλα απο τα σπλάχνα μου
αυτή που φύτεψα μόνος μου
το μελάνι στάζει σαν αίμα
και συ Ιέρεια της Ίσιδας, απρόσιτη,γοητευτική
σχεδόν ανύπαρκτη
πήρες τη κλεψύδρα και την έσπασες στο πάτωμα
φύσηξες τους κόκκους στο στόμα μου
αλλά δε μ' ένοιαξε

Θα μπορούσα να ταξιδέψω ως εσένα
αλλά θα γυρνούσες το κεφάλι
και θα μου έλεγες πως δεν υπάρχεις, πως όλα οφείλονται στην αρρώστια
ίσως να είναι αλήθεια

Τί άραγε να προσκυνούσαν οι σκλάβοι μια ντουζίνα χρόνια τότε;

Έναν ενδοιασμό, μια δειλία, μια γαμημένη ανάγκη;

Μπορεί να παραμιλώ αιώνια, να συνεχίσω να σου λέω να προσέχεις
ουρλιάζοντας απ' το σπασμένο μου μνημείο της υστεροφημίας
αλλά δε θα πιστέψω πως δεν υπήρξες ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: