Κοσμοκατάρα: Συνάντηση

Συνάντησα τη νύμφη της παγωμένης λίμνης ένα βράδυ
που είχε ζέστη αλλά έβρεχε.
Μου χαμογέλασε μέσα από τις ρωγμές του κόκκινου φορέματος της.
Περπατούσε παράξενα, σα να της είχαν σπάσει τα πόδια
οι τιτάνες της υπεροψίας.
Αναθάρρησα και σπαρτάρισα μέσα στ' όστρακό μου.
Το ασπόνδυλο σώμα μου συσπάστηκε βίαια
και πετάχτηκε έξω.
Ήταν όμορφα μα δε μπορούσα να αναπνεύσω.
Μπήκα ξανά μέσα κλαίγοντας με τις βλέννες να κυλούν.
Η νύμφη έτριξε τα δόντια που της είχαν απομείνει,
πέταξε το φόρεμα της και άρχισε να χορεύει γυμνή στη βροχή.
Από τότε έχω ανοίξει μια τρύπα στ' όστρακό μου και τη παρατηρώ.
Συνέχισα να το κάνω έως ότου πέθανε, ένα βράδυ σαν και εκείνο
που τη πρωτοείδα

Κοσμοκατάρα: Γένεση

Επτά λεπτά δημιουργίας
Ένα λεπτό καταστροφής
Παρασιτικός τοκετός

Τα απομεινάρια του θεού
με τις χίλιες μάσκες
σκάβουν με τα νύχια τους το χώμα
να ξεθάψουν τα σκατά τους
και κρύβουν τα μαργαριτάρια βαθιά
βαθιά
στο έντερο τους.

Τυφλωμένα έντομα τριγυρνούν γύρω από ένα καταραμένο φως
ουρλιάζοντας για την ομορφιά του κόσμου
που δεν είδαν ποτέ.

Κι ύστερα μεγαλώνουν και σπάνε σε χίλια κομμάτια
και καταριούνται τα παιδιά τους που έφυγαν μακριά.

Και τα χίλια μιάσματα καταριούνται το θεό με τις χίλιες μάσκες που άφησε τ' απομεινάρια του να τεκνοποιήσουν.

Κι ο θεός με τις χίλιες μάσκες καταριέται τον εαυτό του που άνοιξε τα πόδια για να τον βιάσουν.

Και κλαίει
Και οδύρεται
Και θυμώνει
Και οργίζεται

Ένα λεπτό δημιουργίας
Επτά λεπτά καταστροφής
Αποτυχημένος τοκετός

Γέννημα ΙΙ

Ο καθρέφτης της αναγνώρισης έσπασε.
Χίλια θραύσματα, χίλια είδωλα
για το γέννημα ενός όξινου αυγού.
Αγνό και καταραμένο
ό,τι δε βλέπουν, βλέπει
ό,τι νιώθουν, δε νιώθει.
Με το νερό σμίγει, μα γίνεται φωτιά
και πριν πέσει για ύπνο
δακρύζει και γελά.

Γέννημα Ι

Από το αυγό μιας πεταλούδας
γεννήθηκε
μια σφήκα με πολύχρωμα φτερά.
Από το αυγό μιας σφήκας
γεννήθηκε
μια πεταλούδα με κεντρί.
Έσμιξαν και χάθηκαν στο άπειρο

Ιέρεια

Έλα και αφαίρεσε τη πανούκλα απο τα σπλάχνα μου
αυτή που φύτεψα μόνος μου
το μελάνι στάζει σαν αίμα
και συ Ιέρεια της Ίσιδας, απρόσιτη,γοητευτική
σχεδόν ανύπαρκτη

πήρες τη κλεψύδρα και την έσπασες στο πάτωμα

φύσηξες τους κόκκους στο στόμα μου
αλλά δε μ' ένοιαξε

Θα μπορούσα να ταξιδέψω ως εσένα
αλλά θα γυρνούσες το κεφάλι
και θα μου έλεγες πως δεν υπάρχεις, πως όλα οφείλονται στην αρρώστια
ίσως να είναι αλήθεια

Τί άραγε να προσκυνούσαν οι σκλάβοι μια ντουζίνα χρόνια τότε;

Έναν ενδοιασμό, μια δειλία, μια γαμημένη ανάγκη;

Μπορεί να παραμιλώ αιώνια, να συνεχίσω να σου λέω να προσέχεις
ουρλιάζοντας απ' το σπασμένο μου μνημείο της υστεροφημίας
αλλά δε θα πιστέψω πως δεν υπήρξες ποτέ.

Η Χαρούμενη Ώρα

Ένας ύπνος

βαθύς

η μόνη

επιθυμία

μαζί με

την Ηχώ

που γεννοβολά

παιδιά

της νύχτας

που χάνονται

στις

στιγμές

μη θρηνείς

σαν
σάπια

ακρίδα

μη προσεύχεσαι

σαν

απατημένη

ερωμένη

Ωρα

ια

σε μια

σπείρα

θ' αποκοιμηθείς και

θα

ξανά

σμίξουμε

8

Δύο κομμάτια σάρκας, θυσία στους άρρωστους θεούς
Ευδαιμονία και θλίψη
Άκου τη Κίρκη που ψιθυρίζει, που μυρίζει τον ιδρώτα σου
και σ' ακολουθεί σα δεύτερη σκιά
Δες τον Σίσυφο που χαϊδεύει τη πέτρα του
και τον Προμηθέα, με τα περήφανα καψαλισμένα δάχτυλα
Τι απ' όλα είσαι;
Σε πόσα κομμάτια έσπασες τη ψυχή σου,
τι γεύση έχουν τα δάκρυα σου,
πόσο ιερό, πόσο διεστραμμένο είναι το σαρκίο σου;
Πόσες ψευδαισθήσεις χρειάζονται για να γεννηθεί μια αλήθεια;