Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008
Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2008
Playlist
Επέστρεψαν. Για τα καλά. Δισκάρα!
Slipknot- When All Hope is Gone
Αμφιλεγόμενο μπορώ να πω, έχει μερικές απίθανες κομματάρες αλλά και κομμάτια που είναι πιο αδιάφορα και από το να βλέπεις ιππασία. Με το καιρό θα δούμε πού θα γείρει η ζυγαριά.
Candlemass- King of the Gray Islands
Δε ξέρω γιατί άργησα να το ακούσω αυτό. Πολύ καλό και χωρίς τον Messiah μια χαρά ακούγονται.
Sleepytime Gorilla Museum- In Glorious Times
Από Ulver και Fleurety σε Fantomas και Dillinger Escape Plan. Ωραίοι και παλαβιάρηδες.
Protest the Hero- Kezia
Είμαι πορωμένος το έχετε καταλάβει. Το γαμάτο ντεμπούτο τους.
Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2008
Οχι ευχαριστώ
...πήγαινε στη μαύρη σπηλιά, να δεις τον άντρα χωρίς πρόσωπο. Θα σου ζητήσει θελήματα, θα σου τραγουδήσει. Αρνήσου τις προσταγές του, μόνο το σύμπαν που διαστέλλεται τον μέλει, εσύ κρατήσου στο ύψος σου για να μη βρεθείς κρεμασμένος από τα πόδια. Ανόητος είναι κατα βάθος, κουτοπόνηρος, θα σου πεί παλιές ιστορίες όταν οι δεινόσαυροι ζούσαν στη Γη. Μη φοβηθείς, μ' αυτά ζεί, με το να τρέφει τον εαυτό του με ψευδαισθήσεις, γλύφοντας το φόβο του να ξεδιψάσει. Αυτό ζητά από σένα, πές του να πάει να γαμηθεί, τρέξε έξω και σφράγισε τη σπηλιά. Τώρα άσε με να μυρίσω τις αναμνήσεις σου σαν αντάλλαγμα για τις συμβουλές που σου έδωσα...
(κρότος πιστολιού)
Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2008
Γέννηση του κακού(μέρος 2)
Μπροστά ένα δάσος από μυτερά δέντρα, πράσινα σκούρα, γερμένα προς κάθε κατεύθυνση, κάποια στην ίδια και μια μπλε άμμος να τα περιλούζει. Σηκώθηκε τυφώνας, οι σκιές δείχνουν αλλού. Ένας μικρός Ίκαρος βολτάρει γύρω από τον ήλιο μα δε καίγεται. Ανόσια δύναμη της συσπείρωσης και της εκτόξευσης. Ίσως είναι μικρός ο ήλιος, ίσως πάλι να είναι μεγάλος ο εκάστοτε Ίκαρος.
Περπατά μα τα πάντα τρέμουν. Βλέπει τον εαυτό του να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται ξανά μέσα στο καπνό. Ο γκρεμός πλησιάζει, το χάος βρυχάται, δεν θέλει να τελειώσει τόσο σύντομα. Το πράσινο τερατάκι πέφτει, τεντώνεται και φαίνεται άψυχο σε μας ενώ η μυρωδιά είναι μαγική, με το στρατό του να παρελαύνει γύρω από το κουφάρι του.
Απαλλαγμένος από ηδυπάθειες, εκμεταλλευόμενος τις τελευταίες αναλαμπές του, δίχως να τον ενδιαφέρουν οι πόνοι στους μύες, κοιτά προς τα πάνω. Οι ίνες γίνηκαν καταρράκτες, ρέοντας ανάποδα. Το ρολόι χτύπησε ξανά.
Γέννηση του κακού(μέρος 1)
Απαλλαγμένος από ηδυπάθειες, στέκεται εκεί, λεπτόκορμος και παρατηρούσε. Δεν τον ένοιαζαν μήτε τα τσιμπήματα, μήτε τα πράσινα τερατάκια, μήτε οι αράχνες που κατέβαιναν από τα φύλλα.
Τότε ήταν που το είδε, στον κατάμαυρο ουρανό, ένα έμβρυο, ήρεμο, τεράστιο μέσα σε μια πεντάλφα, να κουλουριάζεται και να ρουφά αστρόσκονη με τον ομφάλιο λώρο στο άπειρο συνδεδεμένο, εκεί αγέρωχο, πρωτόλειο να περιμένει τη σειρά του. Έπειτα έσβησε.
Ήταν στο δωμάτιο τώρα. Πιο ζεστά, πιο ήσυχα και καθόταν. Μα οι τοίχοι έλιωσαν, έγιναν ρευστοί σα μέλι και χύθηκαν στο πάτωμα. Κάποιες ίνες τους ανέβηκαν ως τον ουρανό, ως εκεί που δέσποζε, που βασίλευε το είδωλο. Και σχηματίστηκαν ξανά αριστερά και δεξιά του.- Το πράσινο τερατάκι συσπάστηκε κι αυτό και ευθυγραμμίστηκε με το χρόνο που δεν υπήρχε.- Νέους τοίχους έβλεπε τώρα, μουτζουρωμένους και στο μέσο του καθενός μια κορνίζα με ένα μάτι που τον παρατηρούσαν ύπουλα. Πότε μπλε, πότε μαύρα, δεν είχε σημασία τα ήξερε καλά αυτά τα μάτια. Τον διατρυπούσαν, τον ψαχούλευαν με αόρατα χέρια, με βλεφαρίδες λόγχες, διαπεραστικά, εξεταστικά, με διχαλωτή γλώσσα.
Μπροστά και πίσω μόνο χάος, εκατέρωθεν οι βδελυρές και γοητευτικές ματιές.
Ξαναβγήκε έξω. Τι να ήταν αυτό; Μια μαύρη τρύπα σε πράσινο φόντο που μιλούσε σε απευθείας σύνδεση με το σύμπαν; Ή μήπως ένα ζουζούνι που κοιμόταν πάνω στο φύλλο;
Χάθηκε η μνήμη, χάθηκε
έμεινε ξέμπαρκη σαν αλυσίδα
στο λευκό φως που ξεπροβάλλει
από κάτω της
τέντωμα, ανάταση, το κέρατο σταθερό